Lang heb ik getwijfeld of ik mijn verhaal wel openbaar wil delen. Het is zo persoonlijk en als ik dit doe dan stel ik mezelf misschien wel kwetsbaar op. Toch zegt mijn gevoel al een hele lange tijd dat ik dit moet doen. Van me af schrijven heeft mij echt enorm geholpen om dingen te verwerken en een plekje te geven. Het lezen van verschillende blogs heeft mij hierin nog sterker gemaakt en geïnspireerd, Waarom zou ik dan zelf niet gaan bloggen?

Dit is mijn eerste persoonlijke blog waarin je leest over de eerste weken van mijn zwangerschap.

Hoera! Wij zijn zwanger!

11 december, dat was de dag dat we er achter kwamen dat ik zwanger was. Ik voelde het eigenlijk de hele week al maar ik heb gewacht met de test omdat Guido nachtdienst had en we elkaar vrijwel niet zagen die week. Op vrijdag (de 11de) was ik vrij, een mooie gelegenheid om de test te doen en ja hoor mijn gevoel werd bevestigt met een positieve test! Guido lag nog lekker te slapen dus ik heb hem later met een cadeautje onder de kerstboom verrast. Ik vergeet nooit meer dat hij toen eerst zijn ontbijt wou eten voordat hij het cadeautje zou openmaken terwijl ik super zenuwachtig was. Echt typisch mijn Guido. Maar eenmaal het cadeautje uitgepakt was hij super blij en verrast!

We waren in verwachting van ons eerste kindje en dat wilden we natuurlijk zo snel mogelijk met iedereen delen. Maar wanneer is nou het juiste moment om het te vertellen? Bij 8 weken, bij 12 weken of moeten we nog langer wachten? De kerstdagen kwamen al snel in zicht en ook al was ik dan nog maar 7 weken zwanger, er was eigenlijk geen betere gelegenheid om het op dat moment te vertellen aan onze familie. En dat deden we. Het was het mooiste kerstcadeau dat we konden geven!

Wat was het magisch om het hartje te zien kloppen!

Op 4 januari 2016 hadden we de eerste afspraak bij de verloskundige en konden we ons kindje voor het eerst zien op de echo. Toen we het hartje zagen kloppen ontstond er een gevoel van intens geluk. Het besef dat we zwanger waren werd steeds groter. Vooral bij Guido werd de zwangerschap meer en meer bevestigt bij het zien van de echo. Ik daarentegen had niet zo veel bevestiging nodig want daar zorgden de misselijkheid en de pijnlijke borsten wel voor ;-).

De prenatale screening

We hadden besloten om een prenatale screening te laten doen. Deze vond plaats op dinsdag 2 februari toen ik 13 weken zwanger was. We hoorden deze dag voor het eerst het hartje kloppen, wat was dat bijzonder! Alles aan de baby zag er verder goed uit en er was geen verhoogd risico. Echter was er buiten mijn baarmoeder wel iets vreemds te zien. Ze dachten namelijk dat er een flinke myoom (ook wel een vleesboom genoemd) zichtbaar was op de echo. We hadden geen idee wat dit voor de zwangerschap zou betekenen, maar de verloskundige werd in ieder geval op de hoogte gebracht voor eventueel verder onderzoek.

Blij en opgelucht gingen we samen lunchen en in de middag moest ik weer werken. We vertelden degene die al op de hoogte waren van de zwangerschap dat alles goed was met de baby. Ik maakte me om die vleesboom eigenlijk niet druk, ik was zo blij dat alles goed was met ons kindje. Maar toen de verloskundige mij die middag belde en zei dat ik dezelfde week nog naar de gynaecoloog moest, was het toch wel even slikken. De gynaecoloog zou kunnen bevestigen of het inderdaad een vleesboom was en zou met ons bespreken wat dit dan voor verdere gevolgen heeft voor de zwangerschap. Dat kwam toch wel even binnen. Tranen rolden over mijn wangen, wat moest ik hier nu mee?  Het is alleen maar extra controle Lisanne er is vast niks aan de hand. Dat maakte ik me zelf maar wijs om me niet onnodig druk te maken.

Ik wil een natuurlijke bevalling,
gewoon zoals het hoort.

Die donderdagmiddag kregen we de bevestiging van de gynaecoloog: ik had een vleesboom van 10 bij 10 cm bij mijn baarmoeder. Dat is net zo groot als een sinaasappel! Mijn hoofd sprong op hol. Wat nu? Wat betekent dit voor ons kindje en wat betekent het voor mij? Ik wil dit niet in mijn buik! Gelukkig kon ik, door de uitleg van de gynaecoloog, al snel relativeren dat een vleesboom gezond weefsel is en het geen kwaad kan. Sterker nog het komt heel vaak voor bij vrouwen zonder dat ze het weten. Een vleesboom brengt over het algemeen ook nooit klachten met zich mee en zeg nou eerlijk je laat niet zomaar voor de lol een echo maken. Helaas kon mijn vleesboom, vanwege de zwangerschap, wel voor complicaties gaan zorgen. De eerste complicatie was dat de vleesboom op een ongunstige plek lag waardoor een natuurlijke bevalling onmogelijk zou zijn. Slik. Geen natuurlijke bevalling? Dat hoort er toch bij? Ik wil geen keizersnede, ik wil natuurlijk bevallen, gewoon zoals het hoort! Dit soort gedachtes gingen door mijn hoofd. Uiteraard ging ik later beseffen dat er genoeg vrouwen zijn die op het laatste moment ook alsnog een keizersnede krijgen en dat het dus ook niet vanzelfsprekend is om natuurlijk te bevallen. Maar toch, het kwam hard aan en ik had er wel verdriet om.

Een andere bijkomstigheid van de vleesboom was dat ik vanaf dat moment onder medisch toezicht stond in het ziekenhuis. Standaard bezoekjes aan de verloskundige zaten er dus niet meer in. Op zich alleen maar goed dat ik en de baby zo goed in de gaten werden gehouden, maar het voelde wel heel anders. Het voelde niet zoals het bij een (voor mij) normale zwangerschap zou moeten zijn.

Ben je benieuwd hoe dit verder gaat? Je leest het in mijn volgende blog: Opname in het ziekenhuis (zwanger deel 2)

Liefs Lisanne

21 comments on “Vreugde en onzekerheid (zwanger deel 1)”

  1. Mooi verwoord schat. Ben benieuwd naar de rest. Ben trots op je dat je het durft te delen. Hopelijk inspireer je meerdere vrouwen.😗

  2. Lieve lisanne ik ben zo trots op jou dat je t nu eindelijk van je afschrijft en t dan ook nog wil delen met anderen die daar mss ook weer inspiratie uithalen en er beter mee om kunnen gaan.
    Ga door!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *