Het is even een paar weekjes rustig geweest op mijn blog. Niet omdat ik niets heb om over te schrijven, maar ik had er gewoon even geen zin in. Ik had naast mijn werk, gezin, sociale bezigheden en de de alledaagse dingen even geen behoefte om te schrijven. Het schrijven is voor mij ook geen must, ik doe het omdat ik het leuk vind en het mij helpt om sommige dingen van me af te schrijven. En laat ik het daar nu net graag even over willen hebben. Het “van je af schrijven”. Hetgeen dat mij heeft geholpen om dingen een plekje te geven, om onder die steen vandaan te komen en mijzelf weer terug te vinden. In deze blog vertel ik jullie hoe ik ben omgegaan met het verwerken van een heftige periode en waarom met name “het schrijven” mij hierin heeft geholpen.

De aller eerste keer dat iemand tegen mij zei dat ik dingen moest gaan opschrijven was in het ziekenhuis net na mijn bevalling. Het was goed om dingen op te schrijven, omdat ik waarschijnlijk heel veel dingen van de eerste weken zou vergeten. De zuster had zelfs een boekje voor me geregeld, zo lief! Uiteindelijk heb ik geen woord geschreven in het boekje dus ging het blanco mee naar huis. Die behoefte om te schrijven was er toen nog niet, ik voelde het niet en ik had het niet nodig…. dacht ik.

Ik was mijzelf niet meer

Toen Tess, na 4 weken op de couveuse-afdeling, eenmaal thuis was begon voor ons het “gewone” kersverse gezinsleven. Die eerste weken thuis waren pittig. Ook thuis stond bij mij de automatische piloot aan, ik moest doorgaan voor Tess en voor Guido. Ik zette mijn eigen emotionele gevoelens (die überhaupt nergens meer te vinden waren) opzij, maar eigenlijk was dat niks voor mij. Ik was voor alle gebeurtenissen echt een emotioneel ding die al een traantje wegpinkt bij het zien van een romantische film of die gezellig mee gaat huilen wanneer een vriendin huilt. Verdrietig of blij, er kwam altijd wel een traantje bij 😉

“Ik wist dat ik mijzelf een keer tegen zou komen”

Tijdens de eerste weken ondernam ik weinig. Ik vestigde mijzelf voornamelijk, samen met een slapende Tess, op de bank en keek heel veel series. Veel behoefte om weg te gaan had ik niet. Ik leefde eigenlijk wel een beetje onder een steen. En doordat ik best wat zelfkennis heb, besefte ik mij maar al te goed dat dat geen goed teken was. Hoe sterk en nuchter ik overal mee om ben gegaan, dit kon ik zo niet volhouden. Ik wist dat ik mijzelf een keer tegen zou komen, dat ik die klap nog een keer zou krijgen. Had ik misschien last van een postnatale depressie? Nee, zo ervoer ik het niet op dat moment, maar het had misschien wel zo ver kunnen komen als ik uiteindelijk geen hulp had gezocht.

Professionele hulp

Ja je leest het goed, ik heb hulp gezocht. Ofja gezocht, ik heb hiervoor eigenlijk wel eerst een steuntje in de goede richting moeten krijgen. Dit steuntje kwam van de Oncoloog in Nijmegen, zij gaf aan dat het goed was om met iemand te gaan praten over alles wat ik heb meegemaakt. Zodoende heb ik contact opgenomen met mijn gynaecoloog en die heeft me doorverwezen naar een medisch psycholoog. Deze psycholoog constateerde geen depressie, maar ik had wel een traumatische ervaring opgelopen en dat moest ik verwerken en een plek geven. Na het eerste gesprek kreeg ik de opdracht om van mij af te gaan schrijven. Gewoon een schriftje pakken en schrijven wat je voelt. Jeetje wat heb ik lang gewacht voordat de eerste woorden in het schriftje stonden. Het voelde een beetje als het uitstellen van het leren voor een examen tot aan de dag van het examen, wat vast voor velen heel herkenbaar is 😉

“De eerste traan verscheen en ik barstte in tranen uit”

Toen ik uiteindelijk was begonnen ging het schrijven mij goed af. Ik schreef en schreef tot dat ik op een punt kwam en niet meer wist wat ik moest schrijven. Ik was aangekomen bij de bevalling, de geboorte van Tess. Het moment dat ik niet heb meegemaakt (meer hierover lees je in mijn blog: van het ene op het andere moment was ik moeder) De eerste traan (die nu overigens ook weer over mijn wang rolt) verscheen en ik barstte in tranen uit. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Wat deed dit ontzettend veel pijn. Ik kon mij niets meer herinneren van dat moment, dat moment wat het mooiste moment van mijn leven moest zijn. Ondanks het verdriet dat op dat moment naar boven kwam deed het me wel goed. Het klinkt misschien vreemd maar ik was blij dat ik weer aan het huilen was. Die opgekropte emoties kwamen door er over te schrijven beetje bij beetje naar boven en ik kon mij laten gaan. Dit had ik nodig, gewoon een pen en een simpel schriftje om in te schrijven.

Praten is fijn. Schrijven heeft effect

Natuurlijk was het niet zo dat ik, na enkel een paar keer mijn gevoelens op te schrijven, weer op en top in mijn vel zat en ik alles al een plekje had gegeven. Hiervoor had ik meer nodig. De gesprekken bij de psycholoog waren erg fijn. Het was prettig om mijn gevoelens met iemand te delen die wat verder van de hele situatie afstaat. Ik schrok soms zelfs van de dingen die ik tegen haar zei. Dingen die wel vaak door mijn hoofd gingen, maar die ik nooit uitsprak. Uiteindelijk kon ik na een poos ook met familie en vrienden steeds beter over die gevoelens praten.

Toch, ondanks dat familie en vrienden er voor mij waren en naar mij luisterde in die moeilijke tijd, vond ik het vaak heel moeilijk om steeds maar weer over hetzelfde te beginnen. Ik dacht dat ze daar niet op zaten te wachten, dat het voor hun gezeur begon te worden. Zo kreeg ik in het begin regelmatig te horen dat ik blij moest zijn dat met Tess alles goed ging en dat het nog erger had kunnen zijn. Ja duhhh dat wist ik ook maar al te goed! Dat we een prachtige, gezonde dochter hadden betekende natuurlijk niet automatisch dat het dan met mij (of ons) ook goed ging. Ik verwijt die opmerkingen overigens niet, maar het geeft wel aan dat iemand anders zich niet kan verplaatsen in iets wat ze zelf niet hebben meegemaakt.

Praten over alle gebeurtenissen was/is fijn, maar het hielp mij niet direct. In sommige gevallen zorgden gesprekken juist voor nog meer chaos in mijn hoofd. Ondanks alle goede bedoelingen dragen de beleveniswerelden van anderen niet altijd bij aan een goed verwerkingsproces. Ik moest er zelf voor zorgen dat ik mij weer goed ging voelen en kon omgaan met alles wat er was gebeurd tijdens mijn zwangerschap, bevalling en kraamtijd. En dat deed ik door van mij af te schrijven.

Het van je afschrijven helpt om:

  • je hoofd leeg te maken
  • problemen onder ogen te komen
  • onderdrukte emoties naar boven te halen
  • gebeurtenissen een plek geven
  • gebeurtenissen te verwerken

Kortom schrijf het van je af!

Een eigen blog

Mijn afspraken bij de psycholoog werden langzaam minder en ik ben blijven schrijven over mijn gevoelens. Ik ben 6 maanden na de bevalling pas weer mijn werk gaan opbouwen en na 10 maanden was ik weer volledig aan het werk. Op dat moment ging het zeker veel beter met me, maar ik durfde er nog niet helemaal voor uit te komen. Ik durfde pas na ruim 1 jaar te zeggen: “het gaat goed met me” en dat ging het ook! Vanaf dat moment ben ik ook begonnen om de geschreven verhalen om te zetten in een eigen blog en deze site is daarvan het resultaat 🙂

Ik vond het in eerste instantie eng om over mijn zwangerschap, bevalling, gezondheid en kraamtijd te schrijven. Ofja, niet het schrijven vond ik eng maar het openbaar maken ervan. Ook al ben ik deze blog gestart voor mijzelf, je blijft toch benieuwd naar de reacties en meningen van anderen. En laten deze reacties tot op heden alleen maar positief en meelevend zijn geweest, waarvoor mijn dank!

2 comments on “Schrijf het van je af!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *