Categorie: Bevalling & kraamtijd

Earlybirds fotografie

Wanneer je kindje te vroeg geboren is en een poosje in het ziekenhuis moet blijven komt er als ouder zijnde enorm veel op je af. Voor ons waren de eerste weken met Tess heel anders dan we ons hadden voorgesteld. Het was een heftige periode waarin we beide enorm werden geleefd. De stichting Earlybirds Fotografie heeft ervoor gezorgd dat wij een hele mooie herinnering hebben aan deze bijzondere tijd. In deze blog vertel ik wat stichting Earlybirds Fotografie doet en wat deze mooie stichting voor ons (en vele andere gezinnen) heeft kunnen betekenen.

Stichting Earlybirds Fotografie

Stichting Earlybirds Fotografie is een stichting die couveuse-ouders door middel van een prachtige fotoreportage een lichtpuntje willen bieden tijdens een moeilijke periode. Als couveuse-ouder vergeet je vaak foto’s te maken en de foto’s zijn van minder goede kwaliteit door de slechte lichtomstandigheden. Stichting Earlybirds Fotografie werkt met professionele fotografen die op een warme, zachte en liefdevolle manier jouw kindje kunnen vastleggen. Het is geen geposeerde fotoreportage, maar er worden foto’s gemaakt van de dagelijkse routine. Op deze manier wordt je kindje zo min mogelijk belast.

De stichting zet zich in voor kindjes die minimaal 3 weken in het ziekenhuis moeten verblijven. Je kunt je kindje dus gerust kort na de geboorte aanmelden zodat er een geschikte fotograaf gevonden kan worden. Ben je net couveuse-ouder geworden en wil je gebruik maken van dit geweldige initiatief van Stichting Earlybirds Fotografie? Meld je dan aan via de website: www.earlybirdsfotografie.nl

Prachtige fotoreportage

Vlak na de geboorte van Tess kregen we een heel lief kaartje van een stel waarvan hun kindje bij Tess op de afdeling lag. In dit kaartje werden we gewezen op de stichting Earlybirds Fotografie. Toen ik de website van Earlybirds had bekeken heb ik ons meteen opgegeven voor een fotoreportage van Tess. We ontvingen direct een mail met informatie en vrij snel kregen we een mail van onze fotograaf Susan Swiggers om de reportage in te plannen.

Op 11 juli was het dan zo ver, er kwam een fotograaf naar het ziekenhuis om foto’s te maken van ons meisje. De reportage vond plaats tijdens het verzorgingsmoment. We hebben Tess heerlijk in bad gedaan, ze kreeg haar voeding en papa heeft met haar gebuideld. Het was precies zoals een normaal verzorgingsmoment er voor ons uit zag, alleen liep er nu een fotograaf rond om alles vast te leggen. Het resultaat: een prachtige fotoreportage!

De fotoreportages van stichting Earlybirds Fotografie zijn geheel kosteloos. Wel wordt er gevraagd om een vrijwillige donatie. Een fotoreportage kost gemiddeld € 20,- voor de stichting. Zeg nu eerlijk die € 20,- is die prachtige fotoreportage ook zeker meer dan waard!

Je ontvangt vanuit stichting Earlybirds Fotografie alle digitale fotobestanden en het is ook mogelijk om een fotoboek op te laten maken. Een mooie herinnering voor later! We vonden de foto’s zo mooi dat we er ook voor hadden gekozen om een van de foto’s voor het geboortekaartje van Tess te gebruiken.

Earlybirdjes

De stichting Earlybirds Fotografie heeft speciaal voor prematuur geboren kinderen een Earlybirdje ontworpen. Een Earlybirdje is een gehaakt vogeltje met gedraaide sliertjes als staartje. Met deze gedraaide sliertjes kan de reflex om de navelstreng vast te houden worden nagebootst, ze geven een gevoel van geborgenheid. De earlybirdjes worden gehaakt door vrijwilligers en aan de stichting geschonken. Meer informatie over deze Earlybirdjes lees je op de website van Stichting Earlybird Fotografie.

Hoe kan ik Stichting Earlybirds Fotografie steunen?

Wil jij dit prachtige initiatief van stichting Earlybirds Fotografie ook steunen? Dit kan op meerdere manieren:

  • Fotografeer
  • Doneer
  • Haak een Earlybirdje
  • 4Earlybirds veilig
  • Jaarlijkse loterij

Voor ons heeft stichting Earlybirds Fotografie zeker gezorgd voor een lichtpuntje tijdens de couveuse-tijd. Het was leuk en fijn om de fotoreportage te maken met Tess en we hebben nu door de prachtige foto’s een mooie herinnering aan een moeilijke, maar ook bijzondere periode. We kunnen de stichting en onze fotograaf Susan Swiggers niet vaak genoeg bedanken voor dit fantastisch initiatief!

Hoe is het om couveuse-ouder te zijn?

Voor velen is het denk ik niet voor te stellen hoe het is om een te vroeg geboren kindje te hebben. Op zich ook niet gek, want hoe vaak komt het nou voor in je omgeving? Ikzelf hoorde wat verder weg ook weleens over een te vroeg geboren baby en ik dacht dan wel wat erg, maar ik stond er verder niet bij stil. Zoals met veel situaties besef je zelf pas hoe het is als je er middenin staat. Om die onwetendheid een stukje weg te nemen vertel ik in deze blog hoe het is om couveuse ouder te zijn.

Natuurlijk is niet iedere situatie van een te vroeg geboren kind voor iedere ouder hetzelfde. Veel aspecten in deze blog zullen voor een couveuse ouder misschien herkenbaar zijn, maar wat ik schrijf is niet vanzelfsprekend voor iedere situatie. Deze blog gaat dan ook alleen over mijn eigen ervaring als couveuse-ouder.

Een glazen huisje

Tess is met 33 weken geboren, dat is dus 7 weken te vroeg. Ze woog 1845 gram en was 46 cm. Ongelofelijk hoe klein en kwetsbaar ze was. Ze lag warm en beschermd in haar eigen glazen huisje, een couveuse genoemd. Tess kon gelukkig vrijwel direct zelfstandig ademhalen. Ze had een infuus in haar handje voor voeding en een sonde voor de melk. Daarnaast had ze plakkertjes op haar borst die waren aangesloten op de monitor en een rood lampje om haar voetje waarmee de saturatie werd gemeten. Allemaal toeters en bellen die voor ons bevestigde dat Tess nog wel even een tijdje in het ziekenhuis zou moeten blijven.

Het glazenhuisje van Tess was natuurlijk niet de enige couveuse op de afdeling. Om haar heen lagen ook andere te vroeg geboren kindjes, allemaal met een eigen verhaal. Naast de couveuses is er overal apparatuur, hoor je piepjes en loopt er medisch personeel. Je kunt de afdeling alleen bereiken middels een pasje en je moet keer op keer je handen wassen en desinfecteren. Ondanks de warmte van het personeel en alle kleine wondertjes die op de afdeling lagen was voor mij het warme “thuisgevoel” totaal niet aanwezig op de couveuse-afdeling.

De verzorging

Het feit dat Tess in een couveuse lag en dat ik zelf niet direct mobiel was gaf mij het gevoel dat ik als moeder niet veel kon doen. Ik moest Tess delen met de verpleegkundigen, althans zo leek het op dat moment. De verpleegkundigen van de couveuse-afdeling waren gelukkig wel heel vriendelijk en we kregen goede hulp en uitleg. Uiteindelijk was het de bedoeling dat wij de zelf de verzorging van Tess onder de knie zouden krijgen. Luiers verschonen, voeden en haar voor het eerst in bad doen, we leerden het allemaal in het ziekenhuis. Er hing op de gang een bord met daarop de voedingstijden van alle kindjes. Op dit bord konden wij aangeven hoe laat wij bij Tess aanwezig zouden zijn voor de verzorging. Uiteraard wouden wij het liefste tijdens ieder verzorgingsmoment (liever nog de hele dag) aanwezig zijn, maar dat is gewoon niet te doen als je kindje op de couveuse-afdeling ligt. Gelukkig was er wel een camera aanwezig, waarop wij 24/7 middels een inlogcode live naar ons meisje konden kijken!

Buidelen

Zolang Tess in een dichte couveuse lag mocht ze máár twee keer per dag uit de couveuse, enkel om te buidelen. Op deze momenten mocht Tess op de blote borst van papa of mama liggen om hiermee de vitale functies te stimuleren. Het buidelen versterkt ook de band tussen kind en ouder, het stimuleert de melkproductie van de moeder en het zou helpen het herstel van een keizersnede te versnellen. Je kunt je wel voorstellen dat deze twee buidel momenten per dag voor ons zeer kostbaar waren. Het was het enige moment dat we onze dochter konden vasthouden, knuffelen en kusjes geven.

 

Borstvoeding

Toen ik zwanger werd was ik vastberaden om borstvoeding te gaan geven. Of in ieder geval een poging te wagen om borstvoeding te geven. Voor prematuur kindjes is borstvoeding de beste voeding die ze kunnen krijgen en dit wil je ze dan natuurlijk ook graag geven. Het verschil met voldragen kindjes is echter dat een prematuur nog helemaal niet zelfstandig kan drinken. Als couveuse-moeder ben je dus genoodzaakt om melk te kolven. Nu heb ik veel geluk gehad dat ik door middel van te kolven vrijwel direct een hele goede melkproductie had, maar voor veel couveuse-moeders komt die melkproductie veel moeilijker op gang. Het kolven is zwaar, voelt niet natuurlijk en je wilt het liefst je kindje rechtstreeks voeden. Tess presteerde het wonder boven wonder om de tweede dag al een heel klein beetje melk bij mij te drinken. Uiteindelijk heb ik haar thuis volledig de borst kunnen geven en was kolven niet meer noodzakelijk.

Dagelijks in het ziekenhuis

Tess heeft in totaal bijna 4 weken op de couveuse-afdeling gelegen. Als couveuse-ouder betekent dit dat je tijdens deze periode dagelijks in het ziekenhuis te vinden bent. Nu heb ik van de 4 weken ook ongeveer 3 weken in het ziekenhuis kunnen slapen doordat ik gebruik kon maken van een logeerkamer. Dit was natuurlijk ideaal want zo was ik altijd dichtbij ons meisje en kon ik naar haar toe wanneer ik wou. Desondanks de beschikbaarheid van de logeerkamer verlangde ik ook echt wel naar mijn eigen bed en zo probeerde ik regelmatig thuis te slapen. Een andere omgeving dan het ziekenhuis deed me goed.

‘het voelde niet alsof we een kind hadden’

Zodra ik thuis was of als we even buiten het ziekenhuis gingen lunchen dan voelde het niet alsof we een kind hadden. Het leek alsof er niets was veranderd. Ook iedere keer dat we naar het ziekenhuis reden of zelfs als ik vanuit de logeerkamer naar de couveuse-afdeling liep, leek het alsof ik op visite ging bij Tess. Dit is natuurlijk niet het gevoel dat je graag wilt hebben als je net ouder bent geworden. 

Zorgen over je kind

Wanneer je kind te vroeg wordt geboren ontstaan er automatisch zorgen over de gesteldheid van je kind. Gaat ze het wel redden? Hoe lang moet ze in het ziekenhuis blijven? Houdt ze er iets aan over? Allemaal vragen die onder andere door mijn hoofd gingen. Gelukkig was Tess een sterk en dapper meisje waar we geen ‘grote’ zorgen om hebben gehad. En misschien waren die zorgen er wel, maar wij hebben het dan gelukkig niet zo ervaren. Ik denk dat dit komt doordat Tess iedere dag wel vooruitgang boekte en al snel grote stappen maakte door na ruim een week de dichte couveuse al te verlaten voor een warmte-bedje. 1 dag later verliet ze het warmte-bedje voor een normaal bedje met kruiken en vanaf dat moment moesten we geduld hebben. Geduld tot Tess helemaal zelfstandig zou kunnen drinken, zodat ze mee naar huis mocht.

Eindelijk mee naar huis!

Toen de kinderarts zag dat Tess het drinken goed onder de knie had mochten we gebruik gaan maken van een ‘rooming-in’. Hierbij mag je 24-uur samen met je kindje op een kamer verblijven waarbij je de volledige verzorging op je neemt. Gaat dit goed dan mag je kindje mee naar huis. Voor ons was het op 23 juli dan echt zo ver: Tess mocht mee naar huis! Wat waren we blij dat we ons meisje eindelijk mee naar huis mochten nemen en we haar 24/7 bij ons konden houden. Het ouderschap begon voor ons toen pas echt!

Couveuse-dagboek

Vanuit de couveuse-afdeling kregen we voor Tess een speciaal couveuse-dagboek waarin de verpleegkundigen en ook wijzelf konden schrijven over de voortgang van Tess. Ik ben heel blij dat dit boekje voor ons beschikbaar werd gesteld, want ook de couveuse-tijd kan ik mij niet heel goed herinneren. Er komt als couveuse-ouder op dat moment zoveel op je af en je kunt zeker niet alles onthouden. Door middel van dit dagboek hebben we een bijzonder document waarin we, zeker later, nog eens terug kunnen kijken naar een hele bijzondere tijd.

Naast het couveuse-dagboek hebben we alles, van de navelstreng tot haar eerste drinkflesje, van Tess mee naar huis mogen nemen.

       

Natuurlijk krijg je als buitenstaander door dit verhaal niet direct het gevoel hoe het is om couveuse-ouder te zijn, maar het geeft wel een beeld van de zaken die centraal staan gedurende de couveuse tijd. Dat deze couveuse tijd voor mij heeft bijgedragen aan een minder fijne kraamtijd dat is een feit. Meer hierover lees je in mijn blog: Waar was die roze wolk?

Waar was die roze wolk?

In mijn vorige blogs heb ik mijn zwangerschap- en bevallingsverhaal met jullie gedeeld. In dit verhaal vertel ik over mijn kraamtijd. Een periode die voor mij (denk ik) heel anders is geweest dan voor de meeste kersverse moeders van een voldragen kindje. Een periode die ik me ook wat moeilijker kan herinneren omdat ik het in een waas heb beleefd. Het is ook een periode waar ik vrijwel niet over gepraat heb zoals ik over mijn zwangerschap of de bevalling wel deed. Ik hoop daarom dat mede door het schrijven van deze blog de herinneringen misschien wat beter naar voren komen, zodat ik ook dit een plaatsje kan gaan geven.

Een roze wolk

Ik kan me heel goed voorstellen dat veel kersverse moeders geen ‘roze wolk’ ervaren na de geboorte van hun kindje. Bij mij was er misschien wel een wolk maar die was eerder grijs dan roze. En ik denk dat ik niet de enige ben, maar misschien wel een van de weinige die er over praat. We weten allemaal dat het ideale plaatje niet bestaat maar een bepaalde verwachting van je bevalling en de kraamtijd die is er wel. Zo keek ik enorm uit naar de eerste ontmoeting met ons kindje, het moment dat ze bij mij op de borst werd gelegd. Dat moment heb ik niet gehad dus de wolk werd voor mij meteen al minder roze.

Tess mocht niet direct mee naar huis, ze moest in het ziekenhuis blijven en voor hoelang dat wisten we niet. We kregen geen kraamzorg in huis die ons zou helpen met de verzorging, het huishouden en het smeren van mijn boterhammetjes. We konden Tess niet trots laten zien aan familie en vrienden, ten minste niet in de omgeving waarin we dat het liefste zouden willen doen. De wolk werd voor mij dus alleen nog maar minder roze. De onzekerheid over mijn eigen gezondheid, waarover ik mijn vorige blog schreef, kleurde die wolk uiteindelijk grijs.

‘mijn buik was weg, maar er was geen baby’

Hoe de eerste ontmoeting met Tess voor mij was vertelde ik jullie in mijn blog; ‘Van het ene op het andere moment was ik moeder‘. De ontmoetingen daarna kan ik me ook niet zo goed herinneren als ik zou willen. Ik weet dat ik met bed en al naar Tess werd gebracht wanneer ik maar wou. En op de momenten dat ik bij Tess was genoot ik daar enorm van, maar zodra ik weer op mijn kamer was leek het net of Tess nog niet was geboren. Mijn buik was wel weg (grotendeels dan) maar er was geen baby. Mijn kamer hing al snel vol met roze slingers, waardoor het goed zichtbaar was dat we een meisje hadden gekregen. Toch voelde het voor mij niet alsof ik moeder was geworden.

Een couveuse baby

Daar lag ik dan, helemaal alleen op mijn kraamkamer. Een kamer ingericht voor moeder en kind. Een kamer waar je kunt genieten van je eerste momenten samen met je kindje, maar ons kindje was daar niet. Ons meisje lag op de couveuse-afdeling, een afdeling met allemaal kleine mensjes die hulp nodig hebben om zelf te kunnen overleven. De een wat meer dan de ander.

‘even knuffelen of een kusje geven dat ging niet’

Als ouder zijnde mag je gelukkig op ieder moment van de dag naar je kindje toe. Tess lag veilig en warm in haar eigen huisje, een couveuse. Het was een klein kwetsbaar meisje met overal slangetjes en plakkertjes op haar lijfje. Het is als ouder zijnde heel aandoenlijk om je kindje daar zo te zien liggen. Ik wou Tess er dan ook het liefste op ieder moment uithalen om haar even te knuffelen of een kusje te geven, maar dat ging niet. Tess mocht alleen twee keer per dag uit de couveuse om te buidelen bij papa of mama. Die momenten waren voor ons natuurlijk extra kostbaar.

Borstvoeding

Ik had er voor gekozen om borstvoeding te geven dus ik moest zo snel mogelijk beginnen met kolven om de borstvoeding op gang te brengen. Als je een keizersnede hebt gehad is dit vaak wat moeilijker dan na een natuurlijke bevalling. In het ziekenhuis hebben ze mij hier erg goed in begeleid. Ik had het geluk dat mijn borstvoeding al heel snel op gang kwam dus ik kon Tess vrijwel direct voorzien van moedermelk. Deze voeding kreeg ze dan via de sonde toegediend. Binnen twee dagen lukte het Tess al om zelfstandig bij mij uit de borst te drinken en misschien besefte ik dat toen niet meteen, maar dat was wel een heel erg bijzonder moment.

‘ik moest kolven, heel veel kolven’

Te vroeg geboren kindjes kunnen nog niet meteen zelfstandig drinken, dit moeten ze nog leren. Het liefste wou ik Tess natuurlijk zelf aan de borst kunnen voeden maar dit ging niet. Het enige wat ik kon doen was ervoor zorgen dat ze mijn moedermelk zou krijgen en daarvoor moest ik kolven, heel veel kolven. Het kolven was heel pittig en het voelt absoluut niet natuurlijk. Tess kreeg iedere 3 uur een voeding dus dat waren in totaal 8 voedingen per dag. Ik moest dus tijdens iedere voedingstijd kolven, ook in de nacht maar dit was (mede door mijn gesteldheid) gewoon niet te doen. Om borstvoeding te geven is goed eten, goed drinken en voldoende rust van groot belang. Door een goede melkproductie kon ik gelukkig wel een keer overslaan maar dit is lang niet bij iedere moeder zo.

Een keizersnede

Jullie hebben in mijn eerdere blog kunnen lezen dat Tess is gehaald met een spoedkeizersnede. Bovenop die keizersnede heb ik een buikoperatie gehad (vanwege de cyste) en heb ik 3 liter bloed verloren. Naast het feit dat Tess te vroeg was en in het ziekenhuis moest blijven zou ook mijn herstel langer gaan duren. Een keizersnede moet zeker niet onderschat worden. Door het bloedverlies was ik slap en ik had een grote buikwond die bij iedere beweging enorm zeer deed, zeker als ik moest lachen of niezen. Ik was dus de eerste week nog niet mobiel genoeg om zelfstandig naar de couveuse-afdeling te gaan. Ook kon ik Tess nog niet verzorgen dus als we bij haar waren deed Guido dat en ik keek trots toe. Op dat moment was het prima zo maar achteraf deed het mij wel pijn dat ik, de moeder, niet eens voor mijn eigen dochter kon zorgen.

‘je gaat met lege handen naar huis’

Ik mocht, of eigenlijk moest, een volledige week in het ziekenhuis blijven. Dit was fijn want zo was ik altijd dichtbij onze kleine meid. Echter moest ik na een week toch echt het ziekenhuis verlaten en dat zou betekenen dat ik niet op ieder moment van de dag naar Tess toe zou kunnen. Je moet letterlijk je kind achterlaten en gaat met lege handen naar huis. Een bijkomend probleem was dat ik vanwege de keizersnede nog niet auto mocht (en kon) rijden en Guido was alweer aan het werk. Mijn geluk was dat er in ons ziekenhuis een aantal logeerkamers (gratis) beschikbaar waren, waardoor ik bijna de gehele ziekenhuisperiode dicht bij Tess in de buurt kon zijn. Ik zou niet weten hoe ik het anders had moeten doen.

Kraamvisite

Guido en ik hebben op 28 juni in de ochtend iedereen gebeld om te vertellen dat we een dochter hadden gekregen. Onze lieve familie en vrienden wouden het liefst allemaal zo snel mogelijk ons meisje komen bewonderen. Echter hadden wij besloten om de eerste weken in het ziekenhuis alleen naaste familie toe te staan. Hoe moeilijk het ook was en hoe graag we ons meisje ook aan iedereen wouden laten zien, dit was onze keuze. Tess mocht alleen bezocht worden met een van de ouders erbij. Daarnaast mocht Tess niet aangeraakt worden en wouden wij haar liever laten zien in onze eigen omgeving zonder couveuse, piepjes en slangetjes.

Toen Tess thuis was hebben we na een paar dagen het kraambezoek laten komen. Eindelijk konden we ons meisje showen en mochten onze lieve familie en vrienden haar vasthouden en knuffelen!

Voor alle moeders….

Na de geboorte van Tess heb ik mij natuurlijk helemaal niet bezig gehouden met die ‘roze wolk’. Pas nu ik terug denk aan die periode besef ik mij dat de wolk voor mij dus absoluut niet roze was. En dit is denk ik bij veel vrouwen het geval. Je kunt je ook afvragen of  we die ‘roze wolk’ eigenlijk wel nodig hebben? Ik denk van niet. Tenminste niet voor de buitenwereld, we hoeven het niet mooier te maken dan dat het is. Moeder worden is voor iedere vrouw een heftige gebeurtenis en de verwachting van de kraamtijd is voor iedereen anders. Valt deze verwachting tegen dan doet dit pijn, maar we praten er vaak niet over. En waarom niet? Omdat het bij anderen wel perfect verloopt misschien? Of denken we dat alleen maar?

Mijn tip voor alle moeders: stop je gevoelens niet weg maar praat of schrijf er over.
Het helpt, weet ik uit ervaring 😉

 

Onzeker over mijn eigen gezondheid

Het moeilijkste verhaal heb ik met jullie gedeeld in mijn vorige blog en dat was mijn bevalling die ik niet mee heb gemaakt. Ik was moeder geworden van een prachtige, te vroeg geboren, maar wel gezonde dochter. Wat ik toen niet heb verteld is dat ik nog ander nieuws kreeg toen ik wakker werd uit de narcose. Kunnen jullie die cyste (of was het een vleesboom?) die ze tijdens mijn keizersnede weg zouden halen nog herinneren? In deze blog vertel ik daar meer over.

Was ik dan eindelijk verlost van dat rotding?

Wat mij is verteld, is dat na de geboorte van Tess (die een paar minuten duurde) de artsen nog ruim anderhalf uur met mij verder zijn gegaan. Ze zouden de cyste operatief verwijderen zodat ik eindelijk verlost zou zijn van dat rotding! Helaas kreeg ik toen ik wakker werd niet te horen dat ze de cyste hadden verwijderd. Blijkbaar zat er iets aan mijn baarmoeder verkleefd, het leek op een tumor en ze wisten niet of het goedaardig of kwaadaardig was. De artsen hebben daarom tijdens de operatie extra hulp ingeschakeld door er een chirurg bij te betrekken en er is contact geweest met het UMC Radboud. Door de onzekerheid, de grote hoeveelheid bloedverlies en de kans op beschadiging van mijn baarmoeder hadden ze besloten om alleen een stukje weefsel (biopt) af te nemen wat op kweek gezet zou worden.

Toen ik wakker werd en had gehoord dat we een dochter hadden gekregen vroeg ik ook gelijk naar de cyste. Ik kreeg dus te horen dat ze het niet hadden weggehaald, maar de reden werd mij pas later verteld in het bijzijn van Guido. Zo, dat viel wel even rauw op mijn dak. Wat moet ik hier nu mee… Dat rot ding zit er dus nog steeds en misschien, misschien is het wel kwaadaardig! Wat er verder precies door mijn hoofd heenging dat weet ik niet meer zo goed. Ik wou natuurlijk gewoon van het beste uitgaan en me eigen focussen op ons prachtige meisje. Op de uitslag van de biopt moest ik een week wachten en er was een afspraak gemaakt in Nijmegen voor verder onderzoek.

De uitslag van de biopt

Die ene week, de eerste week als moeder, werd ik enorm geleefd. Net zoals nog vele weken daarna trouwens. Ik was natuurlijk voornamelijk bezig met de vooruitgang van Tess, de borstvoeding die op gang moest komen en niet onbelangrijk, mijn eigen herstel. Een keizersnede moet zeker niet onderschat worden en ik heb daarbovenop natuurlijk nog een flinke buikoperatie gehad, waardoor mijn lichaam nog meer moest herstellen.De onzekerheid die ik in de eerste week heb gehad overschaduwde de spreekwoordelijke ‘roze wolk’, waarover ik in mijn volgende blog meer vertel, enorm. Al heb ik daar, voor mijn gevoel, op dat moment zelf niet heel veel van gemerkt. Ik had namelijk een knop omgezet. Ik stond op de automatische piloot en mijn grootste focus lag bij Tess. Dat ik op dat moment niet ben ingestort bevestigt voor mij (misschien heel stom om zelf te zeggen) hoe sterk ik ben geweest.

‘we konden het hoofdstuk sluiten’

Een dag voordat ik werd ontslagen uit het ziekenhuis kreeg ik het positieve bericht dat de uitslag van de biopt goedaardig was! Wat was ik opgelucht en blij, weer een zorg minder. De afspraak bij de Oncoloog in Nijmegen die volgende dag ging wel gewoon door, maar ook daar dachten ze dat het dus gewoon een vleesboom was. Ik moest na een week of 6 wel terugkomen voor controle maar op dat moment konden we het hoofdstuk “vleesboom” sluiten en gaan genieten van Tess.

Opnieuw in onzekerheid

Zes weken later moest ik op controle in Nijmegen bij de Oncoloog. Deze keer was er een andere arts die mee keek met de echo. De vleesboom leek een paar centimeter geslonken te zijn, maar het zag er wel wat anders uit dan voorheen. Ook omdat er bij ons in de familie best wel wat gevallen van die ‘rotziekte’ zijn geweest vertrouwden de artsen het niet voor 100%. Er moest opnieuw bloed worden geprikt en er moest een afspraak voor een MRI worden gemaakt. Jeetje, ik dacht dat ik het hoofdstuk had afgesloten en alleen maar op controle kwam. Dit bezoekje verliep dus heel anders en het bracht me wederom die onzekerheid. Natuurlijk ga je op dat moment van het beste uit en weet je dat een extra onderzoek alleen maar goed is, maar toch gaat het je niet in de koude kleren zitten.

Het bloedonderzoek en de MRI uitslag waren gelukkig positief en de definitieve diagnose is een vleesboom. Inmiddels zit dat rotding er overigens nog steeds en blijf ik onder controle bij de gynaecoloog. Het op voorhand weghalen van de vleesboom is geen optie omdat ze dan mijn baarmoeder kunnen beschadigen. Bij een volgende zwangerschap zal ik dan ook onder behandeling in het ziekenhuis moeten blijven om het goed in de gaten te houden. Onzekerheid over je eigen gezondheid is niet niks en kun je er niet bij gebruiken als je net moeder bent geworden. Die vleesboom heeft voor mij een hoop ellende veroorzaakt maar gelukkig wel met een positieve afloop.

Van het ene op het andere moment was ik moeder

Dit is ‘m dan, ik denk, het moeilijkste verhaal dat ik tot nu toe heb geschreven. Ik heb dit verhaal dan ook niet in een keer geschreven, omdat ik iedere keer weer in tranen uitbarst. Ik vond het heel moeilijk om dit te schrijven maar toch helpt het mij ook om er mee bezig te blijven, of ik er nu over schrijf of er over praat. En ook al is het alweer een jaar geleden, deze emoties zullen denk ik nooit helemaal verdwijnen. Mijn vorige blogs gingen over de verloop van mijn zwangerschap. Een zwangerschap waar ik jammer genoeg vrijwel niet van heb kunnen genieten. In dit verhaal neem ik jullie mee in mijn bevallingsverhaal. Het verhaal waar ik van het ene op het andere moment moeder werd.

Het was maandag 27 juni, de dag nadat we de couveuse-afdeling hadden bezocht. Het bloedverlies bleef aanhouden en ik mocht inmiddels mijn bed niet meer uit. Die maandag was het voor het eerst dat ik ook overdag bloed verloor. Diep van binnen wist ik al dat dat geen goed teken was, maar ergens bleef ik natuurlijk hopen dat het nog wel even zou duren voordat de baby geboren zou worden. Die middag kreeg ik een bezoekje van de anesthesist om de verdoving e.d. te bespreken. De kans dat de baby eerder geboren zou worden was natuurlijk groot dus het kon maar vast geregeld zijn. Guido kwam na het werk langs en we hebben samen gegeten. Toen hij naar huis ging heb ik nog een serie gekeken op Netflix en rond 21.30 uur besloot ik om te gaan slapen.

Een spoedkeizersnede

Voordat ik ging slapen heb ik aan de verpleegster nog een paracetamol gevraagd omdat ik veel last had van mijn rug. De verpleegster bracht me twee paracetamols en zei dat ik ondanks de pijn toch maar moest proberen te gaan slapen. Een half uur later drukte ik weer op de bel. De pijn werd erger en erger en ook mijn benen en billen begonnen zeer te doen. Toen de verpleegster kwam werd de ctg aangesloten, maar het hartje van de baby was niet continue te horen. Er werd een echo gemaakt zodat ze konden kijken waar de baby lag om de ctg goed aan te sluiten. Ondertussen werd de pijn zo hevig dat ik lichtelijk in paniek raakte. Ik keek de verpleegster aan en ze wist gelijk wat er door mijn hoofd ging. Je hebt weeën zei ze. Weeën? Dat kan toch niet als ik niet natuurlijk beval? (wist ik veel dat dat wel gewoon kon) De gynaecoloog werd er heel snel bijgehaald om een inwendige echo te maken. Op de echo was helemaal niets te zien. Wat bleek, ik zat helemaal vol met bloedstolsels. Toen de bloedstolsels er door de gynaecoloog uit werden gehaald (wat erg pijnlijk was) stopten de weeën, voor eventjes tenminste. Wat een verademing dacht ik, maar tegelijkertijd ontstond er ook paniek. De gynaecoloog zei namelijk dat ik Guido moest gaan bellen omdat ze de baby direct gingen halen.

‘Dan ben ik dus niet bij de bevalling van ons kindje’

Het was inmiddels +- 00.30 dus Guido lag heerlijk nietsvermoedend te slapen. Hij moest zo snel mogelijk komen, maar we zouden hem op mijn kamer opwachten. Dat was tenminste de bedoeling totdat ik met spoed naar de OK werd gebracht. Blijkbaar verloor ik te veel bloed. Guido zou worden opgevangen en begeleid naar de OK. Aangekomen bij de anesthesist kreeg ik de pijnlijke mededeling dat ik onder algehele narcose zou worden gebracht. Een ruggenprik was namelijk niet mogelijk omdat ik te kort geleden een spuit tegen trombose had gehad. Geen ruggenprik? Dan ben ik dus niet bij de bevalling van ons kindje… slik…. Veel tijd om er over na te denken had ik niet want het ging allemaal heel erg snel en de pijn van de weeën nam de overhand. Het enige waar ik op dat moment mee bezig was, was dat Guido wel bij de bevalling aanwezig zou zijn en dat ik Guido nog zou zien voordat ik onder zeil zou gaan. Wat ik me nog goed kan herinneren is dat ik om de haverklap naar Guido bleef vragen en zei dat ik hem nog wilde zien. Dat ons kindje te vroeg geboren zou worden kwam op dat moment nog niet echt binnen. Ik was zo in paniek dat ik daar (misschien maar goed ook) niet mee bezig was. Toen Guido de OK binnenkwam mocht hij me snel een kus geven om vervolgens weer weg te gaan terwijl ik werd geïntubeerd. Vanaf dat moment is het voor mij blanco. Ergens was ik op dat moment blij dat ik onder narcose werd gebracht zodat ik van de pijn en paniek af was, maar ik zou wel de geboorte missen…

Je hebt een dochter!

Slaperig en dromerig hoorde ik een stem. Het was dezelfde stem die tegen mij zei: “tel maar tot 10 en dan val je zo langzaam in slaap”. Het was ook “de stem” die mij op dat moment vertelde dat we een dochter hadden gekregen. Heel raar om van een vreemde, zonder gezicht (want dat was hij voor mij) te horen dat je een dochter hebt gekregen). Ik viel al snel weer terug in slaap en even later werd ik naar de couveuse-afdeling gebracht waar ik mijn dochter voor het eerst zou gaan ontmoeten. En ow wat zou ik willen dat ik me deze eerste ontmoeting nog goed kon herinneren. Er zijn gelukkig foto’s gemaakt, maar ik heb het voor mijn gevoel niet bewust meegemaakt en dat doet pijn. Ik heb het er nog steeds erg moeilijk mee dat ik er niet bij was toen Tess geboren werd en ook dat ik dat moment niet heb kunnen delen met Guido. Ook voor hem was het natuurlijk een heel eenzaam moment, al ben ik wel heel blij dat hij er bij de bevalling was om Tess op te vangen. En zo was ik dus van het ene op het andere moment moeder…

Dinsdag 28 juni 2016, dat is de dag dat ons meisje Tess op de wereld is gekomen. Een klein, stoer en dapper meisje van 1845 gram en 46 cm.