Categorie: Zwangerschap

De droom van een zorgeloze zwangerschap was voorbij (zwanger deel 5)

Onze babymoon, daar ging mijn laatste blog over. Een heerlijk weekje genieten van de zon, van het zwanger zijn en van elkaar. Een week zonder pijnklachten en zonder zorgen. Zou het dan de rest van mijn zwangerschap ook zo goed kunnen gaan? In dit verhaal, en tevens laatste blog over mijn zwangerschap, vertel ik jullie over een nieuwe tegenslag tijdens mijn zwangerschap.

Weer terug in Nederland konden we een paar weekjes nagenieten van een fijne vakantie. Het ging goed met me en ik keek positief naar de rest van mijn zwangerschap. Ik ging lekker genieten van de weken die ik nog in het vooruitzicht had, tenminste dat was het plan. Er stonden nog twee weekendjes weg gepland waarvan een met mijn ouders en een met de ouders van Guido. Ook hadden we plannen gemaakt om de babykamer te gaan schilderen zodat de meubeltjes op hun plek konden en ik tijdens mijn verlof alles klaar kon maken. De babykamer gereed maken en spullen kopen voor de baby dat schoot er door alle ziekenhuisbezoeken vaak bij in. Maar ach we hadden nog ruim 2 maanden dus genoeg tijd om alles in orde te maken. Dat dachten we tenminste…

‘Schat ik bloed, riep ik richting de badkamer’

Op vrijdag ochtend 17 juni ging de wekker om 04.00 uur, Guido stond op om te gaan werken. Aangezien ik van dat moment altijd even gebruik maak om naar het toilet te gaan, deed ik dat die ochtend ook. Tot mijn schrik zag ik bloed. Jeetje ik bloed. ‘Schat ik bloed, riep ik richting de badkamer’. Laat ik de verloskundige maar bellen dacht ik. Muts die ik was! Natuurlijk moest ik niet de verloskundige bellen maar juist het ziekenhuis, aangezien ik daar onder controle liep. Toch belde ik de verloskundige. (Ik denk dat ik dat deed omdat ik dacht dat zij me wel gerust kon stellen, dat er niks aan de hand was) De verloskundige adviseerde mij om toch naar het ziekenhuis te bellen dus dat deed ik. We moesten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Guido heeft zijn werk gebeld om door te geven dat hij niet kon komen. Heel kalm en nuchter reden we samen naar het ziekenhuis. Het was net of we gewoon op controle gingen en er niets aan de hand was…

Weg zorgeloze zwangerschap

Aangekomen in het ziekenhuis werd ik direct opgevangen en werd er een ctg-scan en echo gemaakt. Met de baby was gelukkig alles goed dus daar hoefden we ons geen zorgen over te maken. Het bloedverlies werd waarschijnlijk veroorzaakt vanwege een placenta previa. Dit is een placenta die aan de onderkant van de baarmoeder ligt, vaak over of tegen de baarmoedermond aan. Bij mij lag de placenta voor de baarmoedermond dus een natuurlijke bevalling was hiermee definitief uitgesloten. Daarnaast werd ons verteld dat met deze diagnose, vanwege veel bloedverlies, de kans op een vroeggeboorte groot was. Op dat moment was ik 31.3 weken zwanger. De gedachte dat ons kindje zo vroeg al kon (of moest) komen maakte me bang. Maar ik was ook boos en verdrietig. (Nu ik dit schrijf voel ik wederom die woede en het verdriet van dat moment) Er ging ook van alles door mijn hoofd zoals “de babykamer is nog niet af”, “we hebben nog geen namen”, “we hebben nog geen kleertjes” en ga zo maar door. Natuurlijk waren die dingen, buiten de naam, helemaal niet belangrijk op dat moment maar toch…

Ik moest in het ziekenhuis blijven en uit voorzorg voor vroeggeboorte, kreeg ik twee injecties voor de longrijping van de baby. Over het verdere verloop van mijn zwangerschap was niets te zeggen. Het bloedverlies kon aanhouden, erger worden of een tijdje uitblijven en later weer terug komen. Er was dus eigenlijk geen touw aan vast te knopen. Ik moest in ieder geval zolang ik bloedverlies had in het ziekenhuis blijven. Op zondagmiddag werd ik met de ambulance verplaatst naar een ziekenhuis in Veldhoven. Dit omdat je voor 32 weken in een gespecialiseerd ziekenhuis moet bevallen. In Veldhoven begonnen alle onderzoeken weer opnieuw en kreeg ik een ijzerinfuus omdat ik inmiddels een lichte vorm van bloedarmoede had. De dagen erna had ik geen bloedverlies meer en mocht ik op dinsdag 21 juni, toen ik precies 32 weken zwanger was, naar huis. Ik mocht niet meer werken en moest rustig aan doen. Wat was ik blij om weer thuis te zijn en om in mijn eigen bed te slapen. Nu was het hopen dat het bloedverlies uitbleef en de baby nog wat weekjes kon blijven zitten.

Emotioneel gebroken

Zaterdagochtend 25 juni schoot ik wakker met het gevoel dat ik doorgelekt was. Ik riep zacht naar Guido dat ik weer bloedde en hij schoot wakker. Het bed was al rood en ik probeerde zo snel mogelijk zonder te lekken naar de wc te gaan. Ik bedacht me dat dit wel veel meer bloed was dan de vorige keer. Wederom hebben we het ziekenhuis gebeld en zij verzochten ons direct te komen en mijn spullen mee te nemen, want een overnachting zat er dik in. In het ziekenhuis aangekomen volgde hetzelfde riedeltje van controles en kreeg ik weer een infuus met zoutoplossing. Overdag bleef het bloedverlies gelukkig uit en er werd me verteld dat als dat die nacht ook zo was ik de volgende dag weer naar huis mocht. Mijn zus en schoonzus vertelde me diezelfde middag dat mijn baby-shower eigenlijk op zondag plaats zou vinden en ze lieten aan mij de keus of ik het door wilde laten gaan. Natuurlijk gaat het door dacht ik, ik voel me verder goed dus waarom niet. Ik had er alle vertrouwen in dat ik die nacht geen bloedverlies zou hebben dus ik verheugde me natuurlijk al op de baby-shower.

‘Zoveel bloed, het leek wel een slachtveld’

Die beruchte nacht werd ik wakker om te plassen en wederom voelde het alsof ik was doorgelekt. En inderdaad ik verloor weer bloed. En niet zo’n beetje ook niet. Ik ging strompelend naar het toilet en het bloed liep via mijn benen naar beneden. Op de badkamer trok ik aan de bel zodat de zuster zou komen. Het bloed bleef maar lopen en kwam met stolsels naar buiten. (sorry misschien niet zo smakelijk, maar dit was de realiteit) De zuster heeft me onder de douche gezet en op dat moment brak ik. Ik begon te huilen en kon niet meer stoppen. Het leek wel een slachtveld, zo veel bloed had ik nog nooit eerder gezien. (Dit zijn beelden die je niet zomaar vergeet en die tijdens mijn eerste “ongesteldheid dag” na de bevalling ook weer naar boven kwamen) De rest van de nacht kon ik alleen maar huilen en huilen. Ik voelde me een emotioneel wrak. In de ochtend heb ik gelijk mijn zus en schoonzus laten weten dat een baby-shower voor mij te veel was, dat kon ik emotioneel niet aan. Uiteraard vond ik het wel fijn om mijn familie te zien die dag dus kwamen zij wel even langs. Diezelfde middag zijn Guido en ik (op aanraden van de verpleegster) vast een kijkje wezen nemen op de couveuse-afdeling. Het was goed om hier al eens geweest te zijn, zodat we wisten wat we konden verwachten als de baby eerder geboren zou worden.

In mijn volgende blog lees je dat dit bezoekje aan de couveuse-afdeling goed was geweest voor ons.

Onze babymoon (zwanger deel 4)

In mijn vorige blog konden jullie lezen dat er tijdens de 20 weken echo een andere diagnose werd gesteld. Ik had een cyste op mijn eierstok en geen vleesboom. Ook vertelde ik dat de hevige pijnklachten op mijn werk weer terug kwamen, dat ik wederom naar het ziekenhuis toe moest en dat ze daar niks voor mij tegen de pijn konden doen. In deze blog kan ik jullie gelukkig wat leukers vertellen over (misschien wel het enige lichtpuntje tijdens mijn zwangerschap) onze babymoon!

Wel of niet op vakantie

De hevige pijnklachten werden (godzijdank) met de dag minder en minder. Na een week was de pijn gelukkig helemaal verdwenen. Wel was het advies van mijn gynaecoloog om rustiger aan te gaan doen en te stoppen met werken. Ik vond helemaal stoppen met werken nog een stapje te ver (ja ik ben heel eigenwijs) dus ik heb samen met de bedrijfsarts besloten om halve dagen te blijven werken. Wel zolang dat het goed ging natuurlijk. Gelukkig voelde ik me verder gewoon goed, ik moest er niet aan denken om zo snel al thuis te zitten. Onze vakantie kwam ook steeds dichter bij en dat vond ik toch wel spannend. Niet de vakantie zelf, maar meer het feit of we wel konden gaan of niet.

Mijn gynaecoloog had ons een positief reisadvies gegeven. Het enige waar we rekening mee moesten houden is dat als ik daar met pijnklachten naar het ziekenhuis zou gaan ze mij daar misschien wel zouden willen opereren. Gelukkig kan ik een goed woordje Spaans en heeft de gynaecoloog wat medische termen meegegeven, zodat ik, in het geval van een ziekenhuisbezoek, duidelijk kon maken dat ik niet geopereerd zou willen worden. Guido en ik hadden samen besloten om tot de dag van te voren aan te kijken hoe het ging. De vakantie annuleren kon in geval van nood altijd nog, want daar waren we tenslotte voor verzekerd.

De enige week dat ik echt heb genoten van het zwanger zijn

Op 17 mei was het zover, we gingen op vakantie naar Tenerife! Oftewel we gingen op ‘babymoon’, zoals dit ook wel wordt genoemd. Heerlijk even een weekje genieten, voor de laatste keer met z’n tweetjes. Ofja eigenlijk al wel een beetje met z’n drieën want ons kleine hummeltje was toen al heel erg aanwezig in mijn buik. Op de dag van vertrek was ik 27 weken zwanger. Ik was best wel een beetje zenuwachtig omdat ik zwanger het vliegtuig in moest. De reis was vermoeiend maar verliep verder prima. We hadden een erg leuk aparthotel (HOVIMA La Pinta) in Costa Adeje met een goede kamer, heerlijk zwembad en een geweldig uitzicht. Onze accommodatie lag redelijk centraal bij een haven, een strandje en wat eettentjes. Niet al te druk, maar voor ons was het ideaal!

De hele dag aan het zwembad of op het strand te liggen is aan ons beide niet besteed dus we hebben er een combi vakantie gemaakt. We hebben een excursie gemaakt naar het National Park el Teide, waar we hebben genoten van een prachtige zonsondergang en sterrenhemel. Hier had ik ook mijn eerste spontane ‘huilbui’. Misschien was het ook wel allemaal net iets te veel of werd het te intens, maar ik wist eigenlijk niet precies waarom ik aan het huilen was en ik kon ook niet meer stoppen. Iedereen keek me natuurlijk aan en was bezorgd. En ik, ik schaamde me vooral op dat moment terwijl dat helemaal niet nodig was natuurlijk. We zijn ook een dag naar het Loro Parque geweest waar we onze ogen uitkeken tijdens de gave Orka en dolfijnen shows. Verder hebben we lekker gerelaxt aan het zwembad en zijn we veel uit wezen lunchen en eten. Wat we ook niet konden laten is het huren van een dubbele scootmobiel. Deze zagen we in de busrit naar het hotel overal voorbijkomen en ook al ziet het er een beetje dom uit, wij moesten en zouden er een huren. Met 15 km per uur hebben we als echte toeristen Playa de Aro en Costa Adeje bekeken. Als je ooit in Tenerife komt dan is het huren van een dubbele scootmobiel dus zeker wel een must!

  

Wat was het een geweldige reis en wat heb ik genoten om daar zwanger rond te lopen en ons kleintje te voelen in mijn buik. Een vakantie die niemand ons af kan nemen en waar we hele mooie herinneringen van zullen blijven houden. We gingen voldaan naar huis met de hoop dat ik de rest van mijn zwangerschap ook nog zou kunnen genieten zonder zorgen. En of dit ook daadwerkelijk zo was lees je in mijn volgende blog

 

Een aangepaste diagnose en opnieuw pijnklachten (zwanger deel 3)

In mijn vorige blog vertelde ik over de eerste pijnklachten die ik kreeg, veroorzaakt door de vleesboom. Deze pijnklachten werden op een gegeven moment zo erg dat ik in het ziekenhuis opgenomen moest worden. In deze blog vertel ik hoe de weken na mijn ziekenhuisopname verliepen, hoe de diagnose van de vleesboom veranderde tijdens de 20 weken echo en hoe de pijn uiteindelijk weer terug kwam.

Na mijn ziekenhuisopname ben ik nog een week ziek thuis gebleven van mijn werk. Langzaam aan ben ik weer halve dagen gaan werken en dit heb ik iedere week met een uurtje opgehoogd. Ik had een fulltime baan in de (online) marketing & communicatie. Het ging eigenlijk snel weer beter met me. Ik had zo af en toe nog wel wat steken in mijn buik (of eigenlijk meer richting mijn blaas), maar het was niets vergeleken met die helse pijn die ik daarvoor heb gehad. Ik keek gelukkig weer wat positiever tegen alles aan en hoopte dat de rest van mijn zwangerschap zo goed als pijnloos en zonder zorgen zou verlopen.

De 20 weken echo

Op 5 april, toen ik 21 weken zwanger was, kregen we de 20 weken echo in het Radboud UMC te Nijmegen. Tijdens deze echo zouden we het geslacht te weten kunnen komen van ons kleine hummeltje. Wij hadden er voor gekozen om het niet te weten, zodat het een verrassing zou blijven. Het maken van de echo ging niet heel eenvoudig, want de baby lag erg hoog. Gelukkig was het, met wat harder drukken op mijn buik, toch gelukt om alles aan de baby te checken. Alles was tip top in orde en dat was toch weer een geruststelling. Uiteraard werd er ook nog even goed gekeken naar de vleesboom. Ofja vleesboom, de artsen daar waren er van overtuigd dat het helemaal geen vleesboom was, maar een cyste op een van mijn eierstokken. Een cyste dus. Op mijn eierstok. Wat houdt dit in? Kan dit dan wel kwaad? Je snapt natuurlijk wel dat ik hierdoor weer behoorlijk in de war was geraakt.

“Ik zou een van mijn eierstokken kwijt kunnen raken”

Volgens de artsen leek het er op dat de cyste een bloeding had veroorzaakt en daar zou die hevige pijn van laatst vandaan zijn gekomen. Klinkt wel logisch dachten wij. Maar wat zou deze cyste betekenen voor mijn zwangerschap en voor mij? Er werd ons uitgelegd dat de eierstok (en daarmee dus ook de cyste) niet helemaal vast ligt (wat bij een vleesboom wel het geval is) en het zou kunnen dat de cyste zich in een verder stadium van de zwangerschap verplaatst. Een natuurlijke bevalling was dus toch niet uitgesloten. Mocht ik alsnog een keizersnede krijgen dan zouden ze de cyste direct kunnen weghalen en dat zou betekenen dat ik waarschijnlijk een van mijn eierstokken kwijt zou raken. Slik. Je eierstok verliezen? Eierstokken heb je toch nodig om kinderen te maken? Ik heb toch altijd meerdere kinderen gewild, gaat dat dan nog wel? Wederom gingen er een heleboel vragen en gedachtes door mijn hoofd.

Back to work, back to reality. Of toch niet?

Omdat er nu een andere diagnose was gesteld moest ik ook nog een keer extra bloedprikken om te controleren of de cyste niet kwaadaardig was. Aan de hand van de echo zag het er onschuldig uit, maar dit wilden ze natuurlijk wel kunnen uitsluiten. Kort na de 20 weken echo moest ik ook weer op controle bij mijn eigen gynaecoloog. Daar werd ons verteld dat je ook met één eierstok nog gewoon kinderen kunt krijgen. Dat was een geruststelling. Mijn gynaecoloog stond er wel van te kijken dat er werd gedacht dat het een cyste was, want hij was nog steeds overtuigd van een vleesboom. Vleesboom of cyste, ons was het om het even. Als het uiteindelijk maar goed is en geen negatieve gevolgen heeft voor de gezondheid van de baby en mij. De bloeduitslagen waren gelukkig positief. Of negatief zoals ze ook vaak zeggen. Het kwam er in ieder geval op neer dat de cyste goedaardig was en dat was echt een geruststelling.

“Ik wist het gelijk, dit voelt niet goed”

Inmiddels was ik alweer bijna volledig aan het werk. Het ging beter en ik had niet zo veel pijn meer. Omdat we graag nog voor de laatste keer met z’n tweetjes op vakantie wilden hadden we een vakantie geboekt. Een weekje naar Tenerife waar we heerlijk zouden kunnen relaxen en genieten samen. Iets waar we mooi naar uit konden kijken.

Toen ik in de laatste “opbouwweek” van mijn werk zat (toen was ik 22,3 weken zwanger) kreeg ik op vrijdag ochtend opeens weer pijn in mijn buik. Ik lag in bed en ik wist het gelijk, dit voelt niet goed. Toch voelde ik me nog goed genoeg om te gaan werken dus dat deed ik dan ook. Ik vertelde mijn collega dat ik s’ochtends weer zo’n pijn had gehad en dat ik het eigenlijk niet vertrouwde. Mijn gevoel had gelijk, want met het uur werd de pijn heviger en heviger. Mijn collega’s zagen aan me dat het niet goed was en ik besloot het ziekenhuis te bellen, waar ik direct naartoe kon komen. Tranen rolden over mijn wangen en ik dacht alleen maar: nee he niet weer…

Aangekomen in het ziekenhuis was de gynaecoloog, die op dat moment beschikbaar was, in de veronderstelling dat de cyste knel kon komen te zitten doordat deze steeds minder ruimte krijgt. Dit zou de oorzaak kunnen zijn van de hevige pijn in mijn buik. Ik kreeg bovenop de paracetamol die ik mocht slikken ook nog andere pijnmedicatie mee en daarmee moest het hopelijk minder worden. Nou ik heb het geweten die nacht! En Guido ook! Weer die ondraaglijke, onmenselijke, helse pijn! Zo voelde het voor mij op dat moment. Die zaterdagochtend heb ik opnieuw het ziekenhuis gebeld want ik hield het niet uit van de pijn. De pijnmedicatie hielp dus van geen meter. Ik kon meteen komen en ik werd opnieuw onderzocht. Helaas kreeg ik toen het vervelende nieuws dat ze niets meer voor me konden betekenen, omdat ik al te ver in mijn zwangerschap was. Oftewel ik moest er maar mee dealen, met die helse pijn. Tranen, tranen, tranen, niets anders dan tranen op dat moment. Hoe kan ik hier mee omgaan? Hoe ga ik dit de rest van mijn zwangerschap volhouden? Dit is niet te doen!

Benieuwd of de pijn uiteindelijk wegging en of we nog konden gaan genieten van onze vakantie? Je leest het allemaal in mijn volgende blog!

 

Opname in het ziekenhuis (zwanger deel 2)

In het eerste deel van mijn zwangerschap heb ik verteld over de vreugde die er was toen we er achter kwamen dat ik zwanger was en om dit goede nieuws aan onze familie en vrienden te vertellen. Helaas sloeg deze vreugde al snel om in onzekerheid doordat ik een vleesboom op mijn baarmoeder had. Welke gevolgen dit zou hebben voor de rest van mijn zwangerschap was nog niet bekend. In dit tweede deel van mijn zwangerschap vertel ik over de eerste pijnklachten en de uiteindelijke ziekenhuisopname.

De eerste pijnklachten

De gynaecoloog had vertelt dat er pijnklachten zouden kunnen ontstaan door de vleesboom. De vleesboom voedt zich namelijk met bloed en doordat de placenta ook bloed opneemt zou het kunnen dat de vleesboom te weinig voeding krijgt en gaat protesteren. Oké, pijnklachten dus. Geen idee wat ik me er bij moest voorstellen, maar ik had nog nergens last van gehad dus wie weet komt het ook helemaal niet. Nou die gedachte was alles behalve waar.

“Het voelde als een indringer in mijn buik”

Anderhalve week na het ziekenhuis bezoek kreeg ik plots hele scherpe steken in mijn buik. Ik was toen 15 weken zwanger. Op dat moment was ik aan het werk en ik wist gewoon niet wat ik er mee aan moest. De pijn bleef een aantal dagen aanhouden en ik was meerdere malen ziek naar huis gegaan. Het feit dat ik pijnklachten kreeg bevestigde voor mij dat er iets in mijn buik zat wat er niet hoorde. Een indringer, zo voelde het. Ik werd er heel emotioneel van. Ook begon ik me al snel schuldig te voelen dat ik toen alleen maar bezig was met die pijnklachten en dat ik niet aan het genieten was van de baby in mijn buik. Niet dat ik echt kon genieten, maar toch. Daarnaast vond ik het ook nog eens vervelend om telkens ziek naar huis te gaan van mijn werk. Ik worstelde enorm met mijn emoties, waarom moet ik nu weer zo’n stomme vleesboom hebben? Waarom kan het bij mij niet eens gewoon normaal gaan? Ik wist gewoon echt niet hoe ik met alles om moest gaan op dat moment.

Opgenomen in het ziekenhuis

Die week later had ik me op maandag ochtend ziek gemeld op mijn werk. Ik was behoorlijk grieperig, maar ik moest ook alles even voor mijzelf op een rijtje krijgen. Op dinsdag ochtend begon mijn buik opeens helemaal samen te trekken, een helse pijn dat was het! Ik was al dagen heel erg aan het hoesten en had die ochtend overgegeven dus ik dacht in eerste instantie dat het misschien daar mee te maken had. Ik besloot om het ziekenhuis te bellen en zij zeiden dat als ik de volgende dag nog steeds pijnklachten had ik opnieuw moest bellen. De pijn werd rond de avond/ nacht heviger en heviger en ik kon op een gegeven moment niet eens meer draaien of omhoog komen zonder het uit te gillen van de pijn. Je kunt je wel voorstellen dat die nacht verschrikkelijk was, niet alleen voor mij maar ook voor Guido. In de ochtend heb ik meteen naar het ziekenhuis gebeld, waar ik direct naar toe moest komen.

Op de echo bij de gynaecoloog was niets geks te zien, maar dat ik zoveel pijn had was heel duidelijk. Ik werd doorverwezen naar de spoedeisende hulp waar ik wat morfine kreeg tegen de pijn (wat was dat fijn zeg) en ze nog meer onderzoeken gingen doen. Aan het einde van de dag bleek dat er uit alle onderzoeken niets was gekomen, maar ik moest wel in het ziekenhuis blijven. Wat een domper zeg, maar goed het was op dat moment wel het beste voor mij en de baby.

“Ik wou van die pijn af”

Ik lag op de kraamafdeling op een driepersoonskamer met twee “wat oudere” dames. Ik weet het niet meer precies, maar volgens mij hadden beide dames een operatie ondergaan waarbij baarmoeder en/of eierstokken/cystes waren verwijderd. Best raar om daar dan als zwangere bij te moeten liggen. De eerste nacht in het ziekenhuis kreeg ik plots 40+ graden koorts en wederom helse pijn in mijn buik. Er was echt iets niet goed, maar de gynaecologen lagen absoluut niet op een lijn. De een dacht dat het met mijn darmen te maken had en de ander dacht dat de vleesboom aan het afsterven was. Wat het ook was, ik wou van die pijn af! Gelukkig was ik op dat moment in een vroeg stadium (16 weken) van mijn zwangerschap zodat pijnmedicatie nog mogelijk was. Uiteindelijk heb ik 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en gek genoeg gingen die dagen best snel voorbij. De koorts en pijnklachten waren weg en op de dag van mijn ontslag uit het ziekenhuis was er nog steeds niets duidelijk over de oorzaak van de pijn. Ik ben er dus maar vanuit gegaan dat het toch te maken had met de vleesboom…

In mijn volgende blog lees je over een nieuwe diagnose en terugkomende pijnklachten.

Liefs Lisanne

Vreugde en onzekerheid (zwanger deel 1)

Lang heb ik getwijfeld of ik mijn verhaal wel openbaar wil delen. Het is zo persoonlijk en als ik dit doe dan stel ik mezelf misschien wel kwetsbaar op. Toch zegt mijn gevoel al een hele lange tijd dat ik dit moet doen. Van me af schrijven heeft mij echt enorm geholpen om dingen te verwerken en een plekje te geven. Het lezen van verschillende blogs heeft mij hierin nog sterker gemaakt en geïnspireerd, Waarom zou ik dan zelf niet gaan bloggen?

Dit is mijn eerste persoonlijke blog waarin je leest over de eerste weken van mijn zwangerschap.

Hoera! Wij zijn zwanger!

11 december, dat was de dag dat we er achter kwamen dat ik zwanger was. Ik voelde het eigenlijk de hele week al maar ik heb gewacht met de test omdat Guido nachtdienst had en we elkaar vrijwel niet zagen die week. Op vrijdag (de 11de) was ik vrij, een mooie gelegenheid om de test te doen en ja hoor mijn gevoel werd bevestigt met een positieve test! Guido lag nog lekker te slapen dus ik heb hem later met een cadeautje onder de kerstboom verrast. Ik vergeet nooit meer dat hij toen eerst zijn ontbijt wou eten voordat hij het cadeautje zou openmaken terwijl ik super zenuwachtig was. Echt typisch mijn Guido. Maar eenmaal het cadeautje uitgepakt was hij super blij en verrast!

We waren in verwachting van ons eerste kindje en dat wilden we natuurlijk zo snel mogelijk met iedereen delen. Maar wanneer is nou het juiste moment om het te vertellen? Bij 8 weken, bij 12 weken of moeten we nog langer wachten? De kerstdagen kwamen al snel in zicht en ook al was ik dan nog maar 7 weken zwanger, er was eigenlijk geen betere gelegenheid om het op dat moment te vertellen aan onze familie. En dat deden we. Het was het mooiste kerstcadeau dat we konden geven!

Wat was het magisch om het hartje te zien kloppen!

Op 4 januari 2016 hadden we de eerste afspraak bij de verloskundige en konden we ons kindje voor het eerst zien op de echo. Toen we het hartje zagen kloppen ontstond er een gevoel van intens geluk. Het besef dat we zwanger waren werd steeds groter. Vooral bij Guido werd de zwangerschap meer en meer bevestigt bij het zien van de echo. Ik daarentegen had niet zo veel bevestiging nodig want daar zorgden de misselijkheid en de pijnlijke borsten wel voor ;-).

De prenatale screening

We hadden besloten om een prenatale screening te laten doen. Deze vond plaats op dinsdag 2 februari toen ik 13 weken zwanger was. We hoorden deze dag voor het eerst het hartje kloppen, wat was dat bijzonder! Alles aan de baby zag er verder goed uit en er was geen verhoogd risico. Echter was er buiten mijn baarmoeder wel iets vreemds te zien. Ze dachten namelijk dat er een flinke myoom (ook wel een vleesboom genoemd) zichtbaar was op de echo. We hadden geen idee wat dit voor de zwangerschap zou betekenen, maar de verloskundige werd in ieder geval op de hoogte gebracht voor eventueel verder onderzoek.

Blij en opgelucht gingen we samen lunchen en in de middag moest ik weer werken. We vertelden degene die al op de hoogte waren van de zwangerschap dat alles goed was met de baby. Ik maakte me om die vleesboom eigenlijk niet druk, ik was zo blij dat alles goed was met ons kindje. Maar toen de verloskundige mij die middag belde en zei dat ik dezelfde week nog naar de gynaecoloog moest, was het toch wel even slikken. De gynaecoloog zou kunnen bevestigen of het inderdaad een vleesboom was en zou met ons bespreken wat dit dan voor verdere gevolgen heeft voor de zwangerschap. Dat kwam toch wel even binnen. Tranen rolden over mijn wangen, wat moest ik hier nu mee?  Het is alleen maar extra controle Lisanne er is vast niks aan de hand. Dat maakte ik me zelf maar wijs om me niet onnodig druk te maken.

Ik wil een natuurlijke bevalling,
gewoon zoals het hoort.

Die donderdagmiddag kregen we de bevestiging van de gynaecoloog: ik had een vleesboom van 10 bij 10 cm bij mijn baarmoeder. Dat is net zo groot als een sinaasappel! Mijn hoofd sprong op hol. Wat nu? Wat betekent dit voor ons kindje en wat betekent het voor mij? Ik wil dit niet in mijn buik! Gelukkig kon ik, door de uitleg van de gynaecoloog, al snel relativeren dat een vleesboom gezond weefsel is en het geen kwaad kan. Sterker nog het komt heel vaak voor bij vrouwen zonder dat ze het weten. Een vleesboom brengt over het algemeen ook nooit klachten met zich mee en zeg nou eerlijk je laat niet zomaar voor de lol een echo maken. Helaas kon mijn vleesboom, vanwege de zwangerschap, wel voor complicaties gaan zorgen. De eerste complicatie was dat de vleesboom op een ongunstige plek lag waardoor een natuurlijke bevalling onmogelijk zou zijn. Slik. Geen natuurlijke bevalling? Dat hoort er toch bij? Ik wil geen keizersnede, ik wil natuurlijk bevallen, gewoon zoals het hoort! Dit soort gedachtes gingen door mijn hoofd. Uiteraard ging ik later beseffen dat er genoeg vrouwen zijn die op het laatste moment ook alsnog een keizersnede krijgen en dat het dus ook niet vanzelfsprekend is om natuurlijk te bevallen. Maar toch, het kwam hard aan en ik had er wel verdriet om.

Een andere bijkomstigheid van de vleesboom was dat ik vanaf dat moment onder medisch toezicht stond in het ziekenhuis. Standaard bezoekjes aan de verloskundige zaten er dus niet meer in. Op zich alleen maar goed dat ik en de baby zo goed in de gaten werden gehouden, maar het voelde wel heel anders. Het voelde niet zoals het bij een (voor mij) normale zwangerschap zou moeten zijn.

Ben je benieuwd hoe dit verder gaat? Je leest het in mijn volgende blog: Opname in het ziekenhuis (zwanger deel 2)

Liefs Lisanne